Domostwo w ciemnym lesie

Kolejna z prowincji Wietrznych Równin o dość pokaźnych rozmiarach. Sakai zamieszkiwane i zarządzane jest przez Ród Akimichi. Prowincja sąsiaduje od południowego zachodu z regionem Samotnych Wydm, a od południowego wschodu z regionem Prastarego Lasu. Od południa Sakai z kolei sąsiaduje z terenami niezbadanymi, co niejednokrotnie powoduje zbroje utarczki. W prowincji tak jak w regionie, od czasu do czasu dopatrzeć się można niewielkich zagajników leśnych, ale w przeważającej części dominuje ukształtowanie równinne, z wysoką trawą, które idealnie nadaje się do hodowli bądź uprawy roli. Nieopodal granic znajdują się również wioski pod zarządem Szczepu Kakuzu.

Re: Domostwo w ciemnym lesie

Postprzez Yama-uba » 14 cze 2018, o 17:24

Dramaturgiaprzygotowana przez brutalną scenę życia trwała i nabierała na siłę z każdym uderzeniem serca. Wewnątrz ciemnej izby rozgrywała się scena pełna namiętności i rozpaczy. Miłość mieszała się ze paraliżującym strachem i grozą. Oh piękną, słodką, majestatyczną grozą. Brakowało jedynie długich, ciężkich pociągnięć skrzypiec dobywając się gdzieś spośród mrocznych kątów. Ujęcie narodzin niegodziwości w młodej jasnej od niewinności duszy młodej kobiety. W jej głowie szalała burza, która niezależnie od jej wyniku uczyni nieodwracalne blizny. Ukochany mężczyzna dla którego miała ponieść stratę przestawał być tak ukochany. Miłość, która jawiła się jako paliwo życia teraz stawała się błaha wręcz niepotrzebna. W pięknych, pełnych życia oczach malował się obraz cudowniejszy od najznamienitszych arcydzieł. Starucha wpatrywała się w nie z pełną ekscytacją i uzasadnionym uwielbieniem dla arcydzieła. Yama-uba była wiedźmą, lecz nigdy nie odbierała niczego w gwałcie i rozboju. Oferowała kontrakty, których same pomioty piekieł nie powstydziłyby się. Dała wybór, a to i tak więcej niżeli mogła otrzymać zagubiona pośród ciemnego lasu pełnego mar i strachów.
Zawód jaki poczuła starucha był ogromny. Głupia dziewka poddała się złudnemu uczuciu, które teraz nazywała miłością. Twarz starej kobiety wygięła się w odrazie i kpinie z czystej ludzkiej bezmyślności. - Uczynię co w mej mocy i sile. - Odparła wiedźma pośpiesznie łapiąc pazurem wyrastającym z kciuka i palca wskazującego za język. Ostre końce wbiły się w język i pociągnęły go, aby ukazać znacznie więcej przyobiecanej zapłaty. Druga dłoń uniosła ostrze i szybkim ruchem cięła mięsień do połowy, po czym krojąc bezlitośnie oddzieliła resztę pozbawiając dziewczęcia organu jak i możliwości mowy. Yama-uba ułożyła swoją nagrodę na dłoni i przez sekundę wpatrywała się w niego jakby zahipnotyzowana, lecz nie długo. Pieczołowicie odstawiła ludzki ozor na stole po czym skupiła swą moc w dłoniach. - Plugawe czeluści oddaje swe siły! - Donośny bulgoczący głos zaryczał, drąc i drażniąc uszy. Dłonie oblało blade, zielone światło rozdzierające mroki i padające swym nienaturalnym blaskiem na twarze trójki bytującej w trzewiach osamotnionej chałupy. Dłonie staruchy przywarły do twarzy dziewczyny, aby zasklepić jej ranę po obcięciu języka, a później przeniosły się nad nogę mężczyzny, którego stan z każdą chwilą stawał się gorszy. Prawda była taka, że Yama-uba nawet nie mogła być pewna czy uda się jej uratować kochanka, prawdą było jednak to, że postara się. Jego stan był słaby, a zwlekająca niewiasta ze swoją decyzją stwarzała coraz to trudniejszą do opanowania ranę. - Przeklęte, wyklęte. - Stłumiony głos wydarł się zza zaciśniętych dziąseł rozbijając cisze po raz wtórny. - Truchło opętajcie, aby życie w nim ubywające - Słowa wypadały sapnięciami pełnymi grozy i szaleńczej nuty. Były niczym uderzenia bębna podczas kiedy niewidzialny skrzypek piłował energicznie o struny. - Na wieczność uwięzić! - Dokończyła inkantacje, którą z wyraźnym trudem próbowała przetłumaczyć najwierniej jak potrafiła na język, którym operowały tutejsze istoty myślące. Nie mniej powód nie był do końca znany, być może duchy nie zrozumiałyby jej nawoływań, albo starała się wedrzeć swoimi okultystycznymi nawoływaniami wewnątrz skażonej już duszy młodej dziewczyny. Odebrać jej nie tylko język ale i zdrowe zmysły. Wiatr zadął niczym na zawołanie, wpadając z przerażającym świstem przez dziurawe drzwi i okiennice. Drewniane kostki i suszone rośliny uczepione grubej belki zakołysały się wygrywając melodię. Starucha zgarbiona nad nogą mężczyzny oblewała je zielonym światłem, które dokładnie oświetlało jej szkaradne oblicze. Nie wyglądała już jak wiedźma, a jak istota z piekła rodem. Jej twarz odwróciła się w stronę dziewczyny pokazując pełen majestat. Szeroko uśmiechnięta starucha o niegodziwych ślepiach. - Miłować musisz! Kochać prawdziwie inaczej on już nie powróci. - Zazgrzytała nieprzyjemnie drwiąc sobie z dziewczyny i jej szczerego uczucia. Pogrywała z nią i wodziła jej umysł na pokuszenie. Bowiem jeśli się nie uda, winić będzie można jedynie nieszczere uczucie. W każdej bajce przecież miłość wygrywa nad największe mroki i ciemności. Jakże mogłoby by być i tym razem jak nie tak samo?



Spoiler: pokaż

Nazwa
Naosute no Jutsu

Pieczęci
Wół → Tygrys

Zasięg
Bezpośredni

Koszt
B: 12% - 1/3(UW: Mistrzowska kontrola) = 8% (1/2 na turę)

Dodatkowe
Znajomość Chiyute no Jutsu

Opis Technika podobna do Chiyute no Jutsu, jednak zdecydowanie silniejsza niż poprzedniczka. Pierwszym plusem jest to, że nie trzeba utrzymywać dłoni w pobliżu zranienia, ani nie trzeba dotykać rannego - co często jest dla niego bolesne. Następnym jest rozszerzony wachlarz leczonych obrażeń - możemy uleczyć głębokie rany, zasklepić rany tętnicze, złączyć ze sobą złamane kości, a nawet pozbyć się krwawień i drobnych uszkodzeń organów wewnętrznych. Technika wymaga jednak trochę doświadczenia. Wyleczona kość będzie osłabiona i ponowne jej uszkodzenie w krótkim czasie może skończyć się nie złamaniem, a pokruszeniem.
Obrazek
Moje pyszne, cudowne i pachnące: Trucizny
Komu, komu bo idę do domu~
Avatar użytkownika

Yama-uba
Najbardziej Charakterystyczna Postać
 
Posty: 68
Dołączył(a): 21 sty 2018, o 21:51
Wiek postaci: 0
Link do KP: viewtopic.php?f=32&t=4424http://shinobi-war.xaa.pl/viewtopic.php?f=32&t=4770&p=71528#p71528
GG: 60754875
Multikonta: Atari Sanada

Re: Domostwo w ciemnym lesie

Postprzez Uchiha Izanami » 17 cze 2018, o 17:23

Obrazek
Zagubieni
Misja rangi D[13/15]
Yama-uba



Dziewczyna wpatrywała się w wiedźmie, kiedy ta trzymała jej język. Jej oczy były duże, niewinne - pełne jeszcze dziecięcej ufności. Dla życia ukochanego w tym momencie poświęciła dużą część swojego życia. Yama-Uba wykonała cięcie swoim ostrzem, wybrudzonym w skażonej krwi mężczyzny po uprzednim złapaniu za język dziewczyny. Szybko też zajęła się zasklepieniem rany techniką leczniczą. Nie wystarczająco szybko jednak.

W momencie, kiedy nóż dotknął języka dziewczyny, ta zawyła jak opętana i próbowała się wyrwać. Jednak zanim to zrobiła, wiedźma już dokonała cięcia. Trysnęła krew, bardzo obficie, zalewając twarz i ubranie dziewczyny, kapiąc na podłogę. Krzyk, jaki się rozniósł, przerażający i brzmiał tak upiornie, jak tylko krzyk osoby pozbawionej języka mógł brzmieć. Dziewczyna panikowała, krzycząc. Rana szybko została zasklepiona, zaleczona przez wiedźmę, więc krew po kilku chwilach już nie wypływała. Jednak to, co miało się dokonać, już się dokonało.

Język, przez ułamek sekundy drżał jeszcze w dłoni wiedźmy, która następnie odłożyła go na bok. Tą samą techniką leczniczą - magią, darem od bogów, jakkolwiek sama wiedźma to nazywała - zaczęła zasklepiać rany mężczyzny. Zielona poświata wydobywająca się z jej dłoni oświetlała dziurę w nodze mężczyzny i była najwyraźniejszym źródłem światła w tej części chaty. Kobieta, mimo starych oczu, mogła dokładnie dojrzeć, jak naczynia krwionośne zamykają się pod jej działaniem. Krew krzepła, robiły się strupy, potem tworzyła tkanka bliznowata, aż w końcu właściwe komórki zostały odbudowane, powoli pokryte nową, bladą i delikatną skórą. Jednak nie było szans, żeby kawał mięsa, który wydłubała staruszka odrósł. Dlatego, mimo zabezpieczenia, w mięśniu uda była dziura, która z całą pewnością będzie utrudniała chodzenie mężczyźnie, a mięsień wokół będzie bolał. Oczywiście, jeżeli mężczyzna przeżyje. Trucizna z zakażonej tkanki ciągle krążyła po jego organizmie. Jednak niebezpieczeństwo wykrwanienia zostało zażegnane.

Teraz należało jedynie czekać. Minuty. Godziny. Dni. Tygodnie.

Dziewczyna nadal dochodziła do siebie. Nie czuła przesadnego bólu, w końcu jej rany zostały szybko wyleczone przez technikę. Jednak szok psychiczny, który przeżyła spowodował, że skuliła się w sobie oraz w kącie izby, nawet nie podchodząc do swojego małżonka. Miała o wiele istotniejsze rzeczy w tej chwili na głowie - wyjście z szoku i przywyczajenie się do braku języka. Yama-uba z całą pewnością zauważyła, że dziewczę nie przepłukało sobie jeszcze ust, jak również jej wyraz twarzy wydawał się nienaturalny i miała problemy z przełykaniem.

Mężczyzna wciąż chory leżał na łóżku Yama-uby. Jego przeżycie zależało teraz od jej opieki przez kilka najbliższych dni. Czy Yama-uba będzie w stanie zaopiekować się chorym mężczyzną?

Ikuko była w stanie wstać, umyć się, spróbować napić wody, dopiero po kilku godzinach. Od tego czasu również pomagała wiedźmie we wszystkim, czego wiedźma sobie zażyczyła. Przełykała dziwnie, próbowała mówić, przez co wydawała niecodzienne odgłosy, ale ostatecznie tylko wskazywała i posłusznie słuchała Yama-uby. Nie dało się też ukryć, że jest cicha i nie zajmowała dużo miejsca, a ciało miała młode i sprawne, więc dla Yama-uby mogła być dużą pomocą.



Ok, potrzebuję twoje deklaracji, co robisz przez następnych kilka dni, jeżeli chodzi o opiekę nad mężczyzną. Według tego będę robić rzut, czy mężczyzna przeżyje i jak się wątek skończy.
Avatar użytkownika

Uchiha Izanami
 
Posty: 229
Dołączył(a): 3 kwi 2018, o 13:08
Wiek postaci: 18
Ranga: Dōkō
Krótki wygląd: Długie, czarne włosy, wysoka, jasna cera, ubrana w kimono lub ciemne spodnie do połowy łydki, keikogi bez rękawów
Widoczny ekwipunek: Kabura na udzie, torba na pośladku
Link do KP: viewtopic.php?f=32&t=5279
GG: 63951012
Multikonta: nope

Re: Domostwo w ciemnym lesie

Postprzez Yama-uba » 25 cze 2018, o 17:51

Cieństarej kobiety, która stała przy jednym z blatów ciągnął się po izbie. Szponiaste palce uniosły ostrożnie wycięty ludzki język zbliżając organ do pomarszczonych, ciężkich powiek. Stróżka krwi spłynęła zgrabnie zatrzymując się na czubku. Szkarłat zatrzymał się na moment, a po chwili skapnął na drewnianą powierzchnie. Kap - kap - kap - kapanie rozlegało się przedzierając się przez ciszę. Powolnie zwalniało, aż koniec końców ustało. Wtedy zapadła absolutna cisza, nawet wiatr zdawał się lękać przed zaburzeniem myśli wiedźmy. Trwała w tej pozycji długo i w pewnym momencie można byłoby zastanawiać się czy nie zmieniła się w drzewo o ludzkim kształcie. Dłoń zadrgała i opuściła język z pieczołowitą starannością i odwróciła się w stronę kotła. Dwójka gości przestała mieć dla niej jakiekolwiek znaczenie, wyglądało to jakby wcale ich nie dostrzegała. Podeszła do zwisających z belki ziół i sięgnęła po nie zrywając po garści. Jej pokraczny chód przeniósł ją później do stołu, który z pewnością był tu jedynym obiektem nienadgryzionym przez ząb czasu. Pomarszczona dłoń sięgnęła po korę zawieszoną na ścianie i głośno rzuciła ją między aparaturę. Pochrząkiwać rozpaliła małe palenisko na którym ułożyła mały garnuszek.
Wraz z ostatnim trzaskiem palonego drewna Wiedźma obróciła się od stołu mając w dwóch naczyniach oddzielne preparaty. Jedno wyglądało jak gęsta maść, drugie jak płynny cuchnący roztwór. Zanurzyła głęboko palec w lepiącej wydzielinie i podeszła do leżącego mężczyzny. Smarowidło rozciągnęło się po ranie tworząc grubą warstwę skorupy, a gdy to dokonało się Yama-uba po prostu opuściła swoją chatę pozostawiając drzwi uchylone. Dźwięki nocy ciemnego lasu uderzały zewsząd. Odległe nawoływania ptaków, drażniące uszy robactwo i podmuchy złowieszczego wiatru kołyszącego suche gałęzie drzew. Wszystko w około zdawało się być złowieszcze i śmiertelnie przerażać, lecz teraz mimo mrocznej aury świat zwolnił rytm. Ukochany żył i najpewniej żyć będzie, młoda piękność za cenę swojego języka przetrwa wraz z nim i gdy tylko odzyska siły opuszczą ten przeklęty las. Wiedźma zniknęła więc strach przed jej chaotycznym umysłem mógł na moment ustąpić. Pozostali sami u wrót piekielnych, ale za to bezpieczni.
Ciężko było odróżnić dzień od nocy. Czas płynął tylko i wyłącznie przez wypalające się kłody drzewa i topniejące woskowe świece. Czarne drzewa o rozłożystych gałęziach skutecznie walczyły ze światłem, które równie dobrze mogło być zakryte przez geste chmury. Ogień pod wielkim kotłem niemalże przygasł, a leniwie bulgocząca potrawka znacznie przycichła. Wtem drzwi uchyliły się, a w progu stanęła mała dziewczynka. Miała ona nagie ubłocone stopy, prostą koszula szara od brudów koszule sięgające kolan w równie umorusanych dłoniach spoczywały cienkie drwa. Postąpiła krok do izby wpatrując się w dwójkę ludzi. Światło zalało jej dziecięcą buzię, która do pewnego stopnia była upiorna. Wilgotne lekko poskręcane włosy kleiły się do twarzy i karku. Miały one kolor miotu, który niezwykle kontrastował ze śniadą cerą. Jej twardo zaciśnięte usta pozbawione były niemalże barwy, zaś oczy. Oczy były całkowicie przerażające. Widać było w nich to samo zmęczenie i starość jaką dostrzec można w ślepiach Yama-uby. Nienaturalne, nieprzyjemne i odrzucające. Dziecko weszło do środka nie wydając z siebie żadnego dźwięku. Dłonie wyprostowały się, a drwa rozsypały głośno po podłodze. Dwie małe rączki zacisnęły się na kotle i pchnęły go z trudem. Ukazało się dogasające palenisko. Dziecko włożyło tam zebrane drewno i dmuchało nabierając w policzki pełno powietrza. Ogień zapłonął mocniej oświetlając postać dziecka. To z pewnością nie było "normalne dziecko". Przez moment światło było na tyle duże, że izba przestała być tak nieprzyjazna, lecz tylko na moment. Gdy kocioł wrócił na swoje miejsce, a potrawka zabulgotała ponownie wszystko wróciło na swoje miejsce. Cienie tańczyły pośród mrocznych zakamarków.
Czas mijał, a dziwne dziecko nie odezwało się ani słowem. Siedziała ona na jednym z taboretów machając wesoło ubłoconymi nóżkami i plotła sobie wianek z ziół, które nie zdążyły się ususzyć. Gdy skończyła włożyła go na głowę i werwą podreptała do stołu na którym spoczywały preparaty przygotowane przez Wiedźmę. Pochwyciła naczynie z maścią i podeszła do dziewczyny. Jej nieprzyjemne, stare oczy spoczęły na ranie mężczyzny po czym na samej niemowie i wręczyły maść bez słowa. Dziecko sięgnęło po szmatkę, którą zgarnęła poprzedni okład i odeszła pozostawiając kochanków samych sobie.
Kiedy ponownie w progu pojawiła się dziewczynka z wiankiem na głowie większość świec zdążyła się już wypalić. Dziecko naturalnie nie zwracając większej uwagi na dwójkę, ani tym bardziej nie odzywając się słowem. Wyciągnęła z zakamarka parę świec i rozpaliła je od paleniska. Blady blask znów rozpalił wnętrze chaty, która niemalże całkowicie została połknięta przez ciemność. Dziewczynka spojrzała na młodą kobietę i z uśmiechem przypominający martwy obraz wskazała palcem na ptaka, który bez głowy leżał na stole. Potrawki było za mało by wykarmić wszystkich, a mężczyzna najwyraźniej potrzebował znacznie więcej czasu. Sama dziewczynka zaś nałożyła sobie miskę bulgoczącej brei i usiadła przy mężczyźnie. Jej puste spojrzenie wpatrywało się w jego twarzy, kiedy drewniana łyżka podróżowała od miski pełnej brei do buzi. W chwili krótkiego przebudzenia mężczyzny dziewczyna doskoczyła prędko do stołu alchemicznego gdzie wzięła płynną mieszankę i dosłownie wlała mu ją do gardła po czym odstąpiła kierując się na posłanie. Do tego momentu dziewczyna nie opuszczała już chaty.
Dni mijały a nic nie mówiące dziecko zajmowało się różnymi rzeczami w chacie. Sporządziło nową potrawkę. Zajmowało się od czasu do czasu mężczyzną podając mu różne dawki mieszkanki przygotowanej przez Wiedźmę, lecz zwykle siedziało na swojej pryczy machając nogami i wpatrując się w różne zioła bądź też przewracając stronice księgi do której wnętrza nie pozwoliło zajrzeć ani na moment. Trwało to długo, ciężko określić ile z powodu braku słońca, ale długo. Do chwili w której mężczyzna powoli dochodził do siebie. Oddani zmęczeniu wkradli się w objęcia morfeusza. Wtedy, gdy przebudzili się nie było już dziecka, zaś w progu domu stała Wiedźma trzymając w ręce świeżo wyciętą korę. Jej przeszywające spojrzenie wwiercało się w młodą kobietę i mężczyznę. - Odejść musicie. - Zacharczała swoim nienaturalnym, nienawykłym do tej mowy głosem. Starucha poczłapała do stołu alchemicznego, gdzie przygotowała kolejną porcje maści i wywaru. Ten ostatni "prezent" wręczyła dziewczynie w dość wysublimowano-agresywny sposób. Zupełnie tak jak traktuje się ludzi, którzy nadużyli naszej gościnności. Szponiaste dłonie złapały za drewniane miski i napełniły je wpadając do bulgocącego gara. Potrawka lała się po dłoniach i ciepłe po podłodze, lecz starucha na to nie zważała. Wepchnęła naczynia w ręce dwójki i łapiąc się wszystkiego czego mogła po drodze podeszła do drzwi chwytając po drodze język ułożony na stole.. - Przez próg wyjdźcie i na przód idźcie z lasu wyjdziecie. - Rzekła łypiąc jednym okiem. - Nim przybędę, Wy precz iść musicie. Jeśli zaś nie, nigdy już lasu nie opuście. - Złowieszczy głos rozszedł się po chacie, a dłoń dzierżąca język uniosła się do ust. Wargi rozdzieliły się ciągnąc stróżki lepkiej śliny. Obnażone dziąsła i zęby pochwyciły odcięty język i nieprzyjemnym dźwiękiem zaczęły rwać go i gryźć. Wiedźma pochłonęła organ, a przynajmniej mieliła go w swojej okropnej paszczy, później zaś zostawiając otwarte drzwi zniknęła klucząc po czarnym lesie.




Spoiler: pokaż
Do zmiany w dziewczynkę Yama-uba wykorzystała technikę Ninjutsu rangi E:

Nazwa
Henge no Jutsu

Pieczęci
Pies › Świnia › Baran

Zasięg
Na ciało

Koszt
E: 7% | D: 5% | C: 4% | B: 3% | A: 2% | S: 1% | S+: Niezauważalny

Dodatkowe
Brak dodatkowych wymagań

Opis Pomocna technika przy pomocy której użytkownik może przybrać wygląd innej osoby bądź obiektu. W przypadku zmiany w inną osobę to zmieniona zostaje aparycja wraz z ubraniem, a dodatkowo głos pozostanie zmutowany do tego, jaki miała udawana przez nas osoba. Zmiana w przedmiot jest możliwa jeśli przedmiot jest wielkości porównywalnej z rozmiarem użytkownika, a dodatkowo nie zyskuje on żadnych właściwości przedmiotu w który się zmieni, np. zmieniając się w betonowy mur nie zyskamy jego trwałości. Technikę łatwo rozpoznać, ponieważ chakra użytkownika pozostaje niezmieniona, przez co shinobi o zdolnościach sensorycznych i Ci posiadający Doujutsu z łatwością przejrzą przygotowany fortel.
Obrazek
Moje pyszne, cudowne i pachnące: Trucizny
Komu, komu bo idę do domu~
Avatar użytkownika

Yama-uba
Najbardziej Charakterystyczna Postać
 
Posty: 68
Dołączył(a): 21 sty 2018, o 21:51
Wiek postaci: 0
Link do KP: viewtopic.php?f=32&t=4424http://shinobi-war.xaa.pl/viewtopic.php?f=32&t=4770&p=71528#p71528
GG: 60754875
Multikonta: Atari Sanada

Re: Domostwo w ciemnym lesie

Postprzez Uchiha Izanami » 6 sie 2018, o 15:26

Obrazek
Zagubieni
Misja rangi D[15/15]
Yama-uba



Dni mijały spokojnie, ale i deszczowo. Yama-uba zajmowała się swoimi sprawami, niemal nie przejmujac sie gośćmi, którzy ją nawiedzili. Jednak ich obecność nie była im na rękę. nawet, jeżeli straszyła ich postaciami, które przybierała. Nie robiło to wrażenia na gościach Yama-uby. Mężczyzna przez większość czasu był nieprzytomny, a dziewczyna nadal była w ciężkim szoku i to powodowało, że nie zwracała uwagi na dziwaczne rzeczy, które działy się dookoła.

Poza przyjmowaniem różnych dziwnych postaci, Yama-Uba zajmowała się nieprzytomnym mężczyzną. Dziewczyna, widząc, że rana w nodze była duża i mając nadzieję, że ten wyzdrowieje, postarała się zrobić mu kij do podpierania z gałęzi. Jednak nadzieje dziewczyny były niczym, a jej zapłata mogła okazać się niewystarczająca, aby młodzieniec przeżył. Mimo starań Yama-uby, która jednak chciała, aby mężczyzna przeżył.

Kilka dni zajeło, żeby zeszła gorączka i aby stan mężczyzny się ustabilizował. W pewnym momencie wydawało się nawet, że mężczyzna umarł, jednak szczęśliwie jego serce zatrzymało się tylko na chwilę i zaczęło bić dalej. Dnia czwartego nawet otworzył oczy. Piątego już zjadał chudą potrawkę, którą mu przygotowała starowinka. Tego samego dnia mężczyzna również się zorientował, że dziewczyna straciła język.

Awantura, jaka wtedy wybuchła, była ogromna i mężczyzna chciał zrobić krzywdę Yama-Ubie. Jednak kobieta go powstrzymała. Swoją drogą i tak nie dałby rady, ponieważ w momencie, kiedy się podniósł z łóżka, natychmiast zakręciło mu się w głowie i ponownie opadł na poduszki. Jadnak patrzył na Yama-ubę spode łba i wydawało się, że zabyłby kobietę, gdyby tylko miał szansę.

Szóstego dnia, po tym, jak Yama-Uba wróciła z wycieszki do lasu - para zniknęła. Ślady - drobne, dziewczęce oraz ciężkie, połwóczące, kuśtykające prowadziły w głąb lasu, a starowinka mogła z łatwością je odczytac w błocie. Trochę również podprowadzili kobiecie jedzenia, ale ostatecznie zostawili ją w spokoju.



Ok, koniec misji, Wybacz, że tak późno. I chciałam po prostu zamknąć. Jesteś wolna. jako zapłatę - proponuje 2 zestawy ziół plus dwa razy nasiona prostych ziół. Podeślę do sprawdzenia dzisiaj.
Avatar użytkownika

Uchiha Izanami
 
Posty: 229
Dołączył(a): 3 kwi 2018, o 13:08
Wiek postaci: 18
Ranga: Dōkō
Krótki wygląd: Długie, czarne włosy, wysoka, jasna cera, ubrana w kimono lub ciemne spodnie do połowy łydki, keikogi bez rękawów
Widoczny ekwipunek: Kabura na udzie, torba na pośladku
Link do KP: viewtopic.php?f=32&t=5279
GG: 63951012
Multikonta: nope

Poprzednia strona

Powrót do Sakai

Kto przegląda forum

Użytkownicy przeglądający ten dział: Brak zidentyfikowanych użytkowników i 1 gość